Pair programming to metoda programowania, polegająca na jednoczesnej wspólnej pracy dwóch programistów pracujących na jednym komputerze. Podczas współpracy jeden z programistów działa jako główny koder, wpisując linijki kodu, drugi w tym samym czasie obserwuje powstający kod i na bieżąco szuka w nim potencjalnych błędów – zadaje pytania na temat wybranych linijek kodu oraz proponuje własne rozwiązania. Po ustalonym czasie programiści muszą zamienić się rolami. Jakie są zalety pair programmingu oraz gdzie znajduje ono najczęściej zastosowanie? Dowiecie się tego z poniższego artykułu.

Korzyści płynące z programowania w parach

W wyniku testowania takich rozwiązań okazało się, że efekty programowania w parach charakteryzują się mniejszą ilością błędów. Dwie osoby wspólnie pracujące nad tym samym projektem mają większą szansę na szybsze wyłapanie pomyłek w kodzie, niż pracując pojedynczo, dzięki czemu ich praca jest wyższej jakości. W myśl przysłowia „co dwie głowy, to nie jedna”, pair programming pozwala spojrzeć na dany problem z dwóch perspektyw, dzięki czemu w procesie programowania nie następują dłuższe przerwy spowodowane problematycznymi fragmentami kodu. Pair programming przynosi więc zarówno poprawę jakości programowania, jak i skraca jego czas, a co za tym idzie prowadzi do oszczędności w firmie. Programowanie w parach pozwala również współpracownikom rozwijać umiejętności komunikacyjne oraz zacieśniać więzi wewnątrz zespołu.

Zastosowanie programowania w parach

Choć metodę pair programming można stosować praktycznie na każdym etapie pracy nad projektem, w pewnych sytuacjach przynosi ona największe korzyści. Programowanie w parach to także doskonały sposób na przekazywanie wiedzy młodym programistom, dlatego świetnie sprawdza się jako narzędzie mentoringowe. Młody programista powinien samodzielnie szukać rozwiązań dla błędów wyłapanych przez prowadzącego go mentora, którego rola ogranicza się jedynie do dodawania programiście wskazówek. Metoda ta sprawdzi się także w procesie rekrutacji, jako narzędzie do sprawdzenia praktycznych umiejętności kandydata. Osoba rekrutowana podczas wspólnej pracy nie tylko będzie mogła wykazać się umiejętnościami programistycznymi, ale również zaprezentować swoje umiejętności miękkie – łatwość komunikacji, czy gotowość do samodzielnego podejmowania działań.

Programowanie w parach nie jest jednak rozwiązaniem dla wszystkich. Może zdarzyć się, że doskonały programista ze względu na swoje własne preferencje, czy cechy charakteru nie jest w stanie pokonać bariery dyskomfortu, która może towarzyszyć sytuacji, gdy ktoś będzie patrzył mu na ręce i wytykał błędy. Chcąc wdrażać programowanie w parach w swojej firmie powinniśmy świadomie łączyć ze sobą pracowników, którzy są w stanie stworzyć zgrane zespoły i nie zmuszać do wspólnej pracy programistów, u których taki tryb pracy nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Źródło: TeamQuest.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *